01-05-06

Another day in paradise

Ik liep te voet van de avondschool naar huis en wandelde walkman in de aanslag langs het plein. Phil Collins zong “another day in paradise”. Ik schatte haar achter in de zestig. Grijs haar, een ouderwetse jas en een gekromde rug. Ze duwde een winkelkarretje voor zich uit. Stopte bij de vuilnisbakken die voor de deur geplaatst waren en die ’s anderendaags in alle vroegte zouden opgehaald worden. Deed ze zorgvuldig open, tastte er met haar hand in. Zonder al te veel resultaat. Ze had meer succes met de vaste vuilnisbakken van de gemeente.  Diepte er een zakje uit en vond een halve sandwich erin. Nog een ander zakje: stokbrood, en een half pakje friet met nog een aardige klodder mayonnaise. Haar oogst stopte ze in het winkelwagentje. Ik liep voorbij en groette. Ze groette heel aardig terug. Ik liep verder, verteerd door wroeging. Waarom liep deze vrouw van tegen de zeventig om half tien ’s avonds over de straat op zoek naar wat eetbaars. Ze zag er uit als de onschuld in persoon. Schamel gekleed, maar niet onverzorgd en verwaarloosd. Ik liep nog verder, kwam op m’n stappen terug en stak haar een briefje van vijf euro toe. Ze dankte hartelijk en zei: Mevrouw, dank u voor uw vrijgevigheid. Maar ik hoef het briefje niet te hebben. Mijn dag is goed geweest, ik heb heel wat gevonden. Nogmaals hartelijk dank. En een prettige avond verder”.  Ik was met verstomming geslagen en liep verdwaasd verder. Bedacht toen dat ik ooit uitgescholden was door een oude man op het Brouckèreplein in Brussel omdat ik hem geld toegestopt had terwijl hij de vuilnisbakken uitkamde. Ik vond er toen niets beters op dan de vijf euro ostentatief in de volgende afvalmand te deponeren. Ook armoede kent zijn trots.

 

20:55 Gepost door lila | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.