01-05-06

Cinema Novo

Er bestaat zoiets als de “Romantische Strasse” in Duitsland. Ik vermoed dat het om een stukje van de Rijn moet gaan, met wellicht een bochtje langs de Lorelei die iedere man in verleiding bracht met haar gezang. Al is dat geen nieuw gegeven. De oude Grieken en zelfs een man als Odysseus moesten al was in de oren stoppen om niet bekoord te worden door het gezang van een gelijkaardige maar gevaarlijke sirenen. Nu moet de Moezel zeker niet onderdoen voor de “Romantische Strasse”. Een stroom is al een charme op zich, maar voeg er langs de oever pittoreske dorpjes aan toe en golvende, groene heuvels begroeid met wijnranken, en je leeft enkele dagen in het paradijs. Een aanrader al kan het er naar schijnt heel druk zijn in de zomermaanden. Ik bezocht het de voorbije dagen en je moest er met een dikke trui op het terras zitten maar een aangenaam winterzonnetje maakte veel goed.

 

Wat me wel verwonderde, was dat de heuvels die het voorbije jaar in november nog in levendige herfstkleuren getooid waren er nu kaal en grijs-bruin bijlagen. Vorig jaar was de herfst ook uitzonderlijk lang en zacht. Ik keek in een licht sweet shirt nog uit over de meanderende stroom en genoot van een zacht briesje. Dit jaar houdt de lente langer stand. Vandaar wellicht.

 

En nu we het toch over Duitsland hebben en we in de buurt van de Moezel verblijven… Geen beter leidraad om het Duitsland van de voorbije eeuw te begrijpen, dan de geschiedenis van het dorp Schabbach en zijn bewoners in de Hundsrück: Heimat van Geogre Reitz. Pure klasse!

 

Cinema Novo.

 

De voorbije twee dagen heb ik in de cinemazalen van Brugge doorgebracht. Acht films gezien waarvan 4 over de problematiek Israël-Palestina, 2 Argentijnse, 1 Japanse en één die ik me niet herinner.

-         Amos Gitai was van de partij met Free Zone, al vond ik dat niet zijn beste film. Zelden drie hoofdrolspeelsters gezien die zo verscheiden waren en zo goed tegen elkaar uitgespeeld werden. En ik ontdekte Nathalie Portman.

-         Eindelijk zag ik Le Mur, de documentaire over de muur die de Israëli’s (met Palestijnse ambachtslui) optrekken tussen Israël en Palestina. Een goede documentaire al moet “Pour un seul de mes deux yeux” er zeker niet voor onderdoen. Deze laatste handelt over de grensconflicten en maakt de vergelijking tussen de situatie van de Palestijnen nu versus de joden in Massada ten tijde van de belegering door de Romeinen.

-         “The syrian bride” trok dan weer de vrolijk-wrange kaart. Een film over ernstige en zware thema’s als eeuwenoude familietradities, conflicten tussen ouders en kinderen, het beperken van bewegingsvrijheid maar dat alles overgoten met een vrolijk en bij wijlen ook emotioneel maar nooit stroperig sausje. 

-         “Kiss me but not on the eyes”, een Libanese film over een jonge adolescente die opkomt voor het recht op een eigen volwaardig bestaan als vrouw in het Midden-Oosten. Beoordeling: goed tot zeer goed. Als voorproefje werden we getrakteerd op een optreden van een buikdanseres. Als je niet weet waarover de film gaat en het buiten barkoud is, sta je wel een beetje verbouwereerd. Voor de mannen in de zaal was het alvast een gesmaakt opwarmertje.

-         Bashing, een Japanse film over het onthaal dat één van de bevrijde gijzelaars in Irak te wachten stond toen ze huiswaarts keerde. Hartelijk is niet het juiste woord. Integendeel, ze was een regelrechte schande voor de Japanse maatschappij en werd uitgespuwd door de mensen om haar heen. Ze verlangde maar één ding: terug te gaan naar Irak om er de mensen te helpen. Elk volk heeft zijn eigen cultuur, zijn eigen principes. Dat zie je hier maar al te goed.

21:16 Gepost door lila | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.