01-05-06

De bruiloftsstoet

Een tramhalte is altijd de plaats bij uitstek om gesprekken aan te knopen. Ik zat er op een kramakkel, crèmekleurig stoeltje omgeven door een eiland van zakken want ik had weer te veel gekocht en weer mijn tas thuis vergeten. Een levendige dame in een djellaba kwam naast me zitten en vroeg of ik al lang op de tram wachtte. Ze vertelde over haar neef die ze net in het ziekenhuis bezocht had en over haar nakende vakantie naar Marokko. Ze ging er met gemengde gevoelens heen Enerzijds was ze blij omdat ze haar familie zou terugzien, anderzijds voelde ze zich er niet echt meer thuis, te veel controle en te veel geroddel. Plots reed met veel toeters en bellen een sliert wagens door de straat. Noord-Afrikaanse jongeren hingen half uit de wagen en schreeuwden hun vreugde uit. Diep in de eerste wagen kon ik een glimp opvangen van de bloedmooie bruid. Haar donker haar en opgemaakte ogen staken schel af tegen haar hagelwitte jurk. Ik glimlachte en vond die heibel best wel leuk. De dame naast me daarentegen werd plots heel boos en zei: ‘Zijn dit nu manieren, zo uit de wagen hangen en zo veel lawaai maken. Laat ze plezier maken en vreugde maken, maar dan netjes, op een beschaafde manier.” Van twee werelden gesproken…

 

Ik mijmerde nog even na over de bruid. Hoe was zij in het huwelijksbootje gestapt? Laatst had ik in de metro een gesprek afgeluisterd tussen twee meisjes. “Over een maand trouw ik. Onze families hebben elkaar twee maand geleden ontmoet in Parijs, ik heb met hem gesproken en na het bezoek mijn toestemming gegeven. Ik had nog graag willen studeren, maar hij heeft een goede baan en zal voor me zorgen. Tenslotte ben ik al twintig”. Wat had ik graag de dame naast me willen vragen wat zij hierover dacht.

 

20:54 Gepost door lila | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.