01-05-06

De prediker in de woestijn

Ik zat vanochtend in de metro naar het werk en dacht met gesloten ogen aan niets. Ik hoorde een mannenstem die me om de ene of andere reden ergerde. Waarom weet ik niet. Of toch, het was het belerende toontje. Het vreemde was dat de stem maar bleef oreren. Ik opende de ogen. De medepassagiers zaten er verveeld en ongeïnteresseerd bij. De jongeman die schuin rechtover me zat richtte zijn lichaam op en schoof wat heen en weer, wellicht om zicht te hebben op de man. Tot het Brouckèreplein bleef de stem maar doordraven op hetzelfde irritante toontje. Toen ik opstond om het metrostel te verlaten, zag ik dat het een zwarte man was die tot ons allen sprak en ons wou overtuigen van het geloof in de Heer die redding bracht. En net op dit ogenblik werd hij de mond gesnoerd door een man in maatpak die zei dat het nu eens gedaan moest zijn met zijn monoloog. De zwarte prediker keek hem geschrokken naar hem op. En de massa forenzers keek toe en zweeg. Ik liep de trap op naar buiten en stootte daar bijna op het zwarte meisje dat ook aan het prediken was. Ze is één van die zonderlingen figuren die Brussel rijk is. Ze ziet je niet maar kijkt recht voor zich uit, doet altijd een stapje naar voor,een stapje naar achter en predikt terwijl over de verlossing van de heer. Elke religie trekt haar weirdo’s aan.

20:53 Gepost door lila | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.