01-05-06

De schokbewegingen van het leven

Hoe vaak huilen we in het leven en hoe vaak braken we? Ik heb er geen statistieken over geraadpleegd. Alleen vermoed ik dat vrouwen meer huilen dan mannen. Braken gaat meestal gepaard met maag- en buikklachten, als we iets slechts gegeten hebben of als we overmatig gedronken hebben. En eens, eens om de zoveel tijd, op sleutelmomenten in het leven, volstaat huilen niet en braken we.  

 

Toen m’n eerste 17-jarige vriendje het met me afmaakte (ik was 13), stortte m’n wereld in. Ik kwam thuis, ging naar de keuken (het knusse hart van elk huis), en toen ik de verbaasde blikken van m’n moeder en m’n zussen zag, spurtte ik richting toilet. Net op tijd. Vier jaar lang nog zou ik elke vrijdagavond wachten op het bevrijdende geluid van zijn brommertje  toen hij terugkwam van de les pottenbakken. M’n vriendinnetjes waren in de fleur van hun leven, hadden hun eerste vriendje, gaven hun eerste zoen, en ik, ik treurde. Wachtend op die ene vrijdag dat het niet zou blijven bij een voorbijrijdende schim en het wegdempend geluid van een motor maar dat de deurbel zou klinken en hij weer voor mij zou staan. Vier jaar lang… en geen bel aan de deur. The first cut is the deepest.

 

M’n tante was op palliatieve zorgen en zou weldra sterven. Ik hield ’s nachts de wacht. Soms schrok ze plots wakker en keek verwilderd en met angstige ogen de kamer rond. Weeën van helse pijnen en verglijden in bewusteloosheid wisselden elkaar af. Ik verkrampte bij die ogenblikken van onmenselijke pijn, bij die onmacht om een deel van dat lijden over te nemen, bij de totale zinloosheid ervan. Ik kon het niet meer aanzien, walgde en vluchtte de kamer uit. Te laat, ik kotste de hele gang onder, hoe mooi de kleuren van de wanden ook waren. De verpleegsters wouden het boeltje opkuisen maar ik stond erop het zelf te doen. En terwijl m’n tante aan het ijlen was, kuiste ik op m’n knieën de gang van de afdeling Palliatieve Zorgen in het Heilig Hart van Heverlee. Maar elk geluid van haar drong tot de gang door me heen en ik hoorde haar kleinste zucht. Tegen alle verwachtingen is, is ze die nacht doorgeraakt.

21:00 Gepost door lila | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.