01-05-06

Een Brusselse colère

M’n vader is in gewone omstandigheden een beleefd en vriendelijk maar ook standvastig man met principes. Schendt iemand zijn rechten, dan zal hij dit ook laten blijken. Op een Vlaamse manier (niets zeggen maar nooit meer teruggaan), maar in sommige gevallen ook op een Brusselse manier. Heeft u nog nooit gehoord van de uitspraak “Hij ontstak in een Brussels colère ”. Ik had het gehoord, maar nog nooit gezien. Tot ik op een dag naast mijn vader in de wagen zat en we een kruispunt opreden. Geen van de wagens wou voorrang verlenen. Waarop mijn vader de daad bij het woord voegde en ontstak in een Brusselse colère. Hij stapte woest de auto uit, gesticuleerde heftig met zijn armen, tierde en riep, en gaf een tirade ten gehore waarvan zelfs de voorzitter van het comité voor het Brussels jaloers op zou zijn! Het was dicht bij het spitsuur. Wagens kwam aangereden, het werd een drukte van jewelste op dat kruispunt, er werd geclaxonneerd, er werd getierd en geroepen maar dat deerde mijn vader niet. Hij liet gewoon zijn wagen op het kruispunt staan, sloot de deur en wandelde weg tot verbijstering van alle omstaanders. Hoe het afgelopen is weet ik niet meer. De politie is er niet op afgekomen, dat weet ik zeker. Misschien is het gewoon op zijn Brussels geëindigd en op de manier waarop mannen zich vaak boosmaken. Ze roepen en ze tieren, maar twee minuten later zijn ze alles vergeten.

 

Vrouwen zijn daar anders in. Die herinneren je als je op een exotisch eiland van een cocktail nipt en voluit genoten hebt van een schitterende dag, zeer fijntjes aan een misstap van tien jaar geleden. West-Vlamingen hebben soms ook zoiets.

 

21:05 Gepost door lila | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.