01-05-06

Een vrouwelijke voetbalfanaat

Ik beken. Ik ben een vrouw en kick op voetbal. Waarom? Vanwege het spel, de strategie en  de groepsdynamiek. Soms ook voor dat ene voetbalwonder dat een sierlijk dansje opvoert met de bal en al slalommend alle hindernissen schijnbaar probleemloos op zijn weg voorbijsnelt.

 

Voetbal brengt suspense en evenaart in sommige gevallen de beste films van Hitchcock.

 

Voetbal zorgt voor emotie. Het volstaat te kijken naar de voetballers op het veld bij een goal en de reactie van hun fans hiervan op de tribune.

 

Voetbal brengt naast een kop warme chocolademelk gezelligheid in de huiskamer. Op zaterdagavond naar voetbalverslagen op de radio luisteren, terwijl buiten een gure wind waait en het stortregent: gezellig en intiem. Het spotje voor Sporza Radio verleden jaar waarbij een man een vlekkeloos verslag geeft aan zijn vriend over de voorbije match, opstaat om een pintje te halen en zich al tastend een weg baant, vond ik schitterend.

 

Voetbal opent vele deuren, waar ook ter wereld. De Chinese grenswachter was korzelig en deed heel lastig, hoe onderdanig we hem ook aankeken en met ernstig en met gebogen hoofd onze pas gaven. Tot hij een Nederlands paspoort zag met de naam Cruuyf en plots alles veel  vlotter verliep. Cruyiff, Holland, yes, yes, grapte de man. Een brede glimlach verscheen op zijn gezicht en de poorten van China, die tot voorheen op een smalle kier stonden, gingen wagenwijd voor ons open.

 

Voetbal brengt soelaas. Toen ik uit pure angst m’n krammakele kamertje zonder slot in een hotelletje centrum Nairobi verliet uit vrees voor de ongure types van twee meter hoog die er rondliepen behangen met gouden kettingen en bewapend met messen en base-ball knuppels, flakkerde de hoop weer toen ik veilig en wel tussen twee jonge Kenianen in het portierkamertje van een hotelletje de wedstrijden van de wereldkampioenschappen volgde. En toen ze uit godsdienstplicht het vertrekje verlieten om hun gebeden te richten tot Allah, ontpopte ik me tot volwaardige commentatrice toen ze terugkwamen.

 

Ik herinner me een hete vakantiedag in een piepklein Italiaans dorpje. Er hing een ijl en geluidloos vacuum in de loodzware lucht, tot een seconde later een bliksem van geluiden de stilte van de dag doorbrak en het jongetje van 7 aangespurt kwam op zijn fietsje en zijn slapende grootvader wakkerschudde om te melden dat de Italianen gescoord hadden. Drie maal op rij. 

 

Tennis en veldrijden daarentegen laten me koud. Tennis doet me denken aan mijn kat zaliger die voor de tv op de tafel zat en haar kopje systematisch van links naar rechts draaide bij elke balbeweging over het net. Veldrijden doet met dan weer denken aan veel modder en reclame voor een degelijk wasmiddel gebracht door moeder de vrouw.

21:01 Gepost door lila | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.