01-05-06

het ballet van vallende sterren

Ik ben geen sportfanaat, maar soms overkomt het me wel om naar sport op tv te kijken. Vanavond keek ik op NOS naar de wereldkampioenschappen kunstschaatsen voor dames. Een  sport met veel gevoel voor sierlijkheid en elegantie en dat zint me wel. De presentator daarentegen ergerde me mateloos door bij elke pirouette, axl, of hoe die sprongen ook heten, een cijfer te plakken. Chapeau, maar persoonlijk voel ik veel meer voor choreografie dan voor gewaagde sprongen. De sierlijkheid waarmee iemand over het ijs glijdt, de harmonie van de beweging met de muziek, de uitdrukking van het gelaat, de vorm die het lichaam aanneemt, dat verleidt me tot kijken. En niet de driedubbele sprongen.

 

En als ze dan toch zonodig moeten, leef ik mee. Zo intens dat ik telkens mijn adem inhoud als ze alle kracht samenbundelen voor die ene tripple of quadriple in het ongewisse. Hoeveel zijn er al niet gevallen, tegen de rand van de piste gescheurd. Op Studio 1, brachten ze een montage van de verschillende valpartijen: het ballet van de vallende sterren. Hoe moet iemand zich voelen als hij/zij een jaarlang naar dit ogenblik toegeleefd heeft en ten val gaat? Hoe kan je dan nog je tranen beheersen en het hoofd hoog houden, je rechterhandje opsteken naar de camera en ernaar wapperen? Telkens weer wil ik de ogen sluiten of naar een ander kanaal zappen om maar niet te moeten zien hoe ze vallen.

20:49 Gepost door lila | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.