01-05-06

Het café op de hoek

Honderden keren was ik er voorbijgelopen en nooit had ik het gezien. Het café op de hoek waarover het Tunesische meisje sprak dat ik ooit op de tram ontmoette. Ze was nog maar een week in België en was haar weg kwijt. Of ik wist waar het plein lag en hoe ze erheen moest. Want daar woonde ze nu samen met haar kersverse echtgenoot. Ze had hem een maand eerder voor het eerst gezien op het strand in Tunesië. Het was liefde op het eerste gezicht. En ze was hem meteen gevolgd. Gemakkelijk was het niet, zo zonder moeder, broertjes en zusjes en andere familieleden die voortdurend over de vloer kwamen bij haar thuis. Haar vriend was de enige persoon die ze hier kende, haar enige toeverlaat. Ze zag hem pas ’s avonds laat, want de dag bracht hij door met zijn vrienden in het café en daar was haar aanwezigheid niet gewenst. Ze zag er geen onderdrukt type uit, integendeel. Haar weelderige haar hing over haar schouders, haar ogen waren zwaar opgemaakt, ze had voor een felrode lippenstift en grote, glimmende oorbellen gekozen. Ze droeg een kort, leren jasje en haar decolleté liet weinig aan de verbeelding over. En toch klonk er iets van angst en vertwijfeling in haar stem door, maar ja, alle begin was moeilijk. Ik was graag het café binnengestapt en had haar willen vragen hoe het nu met haar ging. De meewarige blikken waarop ik onthaald werd toen ik even door het raam keek, deden me echter snel van idee veranderen.

 

20:59 Gepost door lila | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.