01-05-06

'Le Temps des Cerises'

Gisteren “Le Temps des Cerises” gezien van de Iraanse cineast Kioristami. Een man rijdt rond in de bergen in de omgeving van Teheran en pikt voorbijgangers op. Hij belooft elk van hen een mooi bedrag als ze instemmen om hem te begraven als hij in zijn zelfmoordpoging slaagt. Door zijn gesprekken licht Kioristami een tipje op van de Iraanse samenleving maar komen ook de grote thema’s aan bod als leven en dood, religie, het recht op zelfmoord. Een sterke film met een knap idee. Al moet ik wel toegeven dat het einde me sterk ontgoocheld heeft. Het einde moet in de plot zitten en niet als een deus ex machina neerdalen.   

 

In “Ten”, een andere film van hem, past hij hetzelfde procédé toe. Met dat verschil dat, op uitzondering van haar zoontje, de passagiers vrouwen zijn. Uit verschillende milieus, met verschillende beroepen, van verschillende leeftijd. Het discours is dan ook telkens weer volledig anders. Mensen filmen terwijl ze in een rijdende wagen zitten. Je wordt groggy van de voorbijrijdende landschappen maar je focust je ook veel meer op de personages en wat ze zeggen. Soms zie je de personages niet en zeggen de gesprekken genoeg. Dialoogcinema van het sterkste soort. 

 

Een verhaaltje uit de eerstgenoemde film: een Turk gaat naar de dokter en zegt: Dokter, waar ik ook op duw met mijn vinger, mijn lichaam doet mij overal pijn, waarop de dokter antwoordt. Er is niets mis met je lichaam, maar je hebt je vinger gebroken…

 

21:02 Gepost door lila | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.