01-05-06

M'n stad in beweging

Het Verzetsplein is een plein in hartje Anderlecht. Het ontleent zijn naam aan een gedenksteen van een halve meter op een halve meter die ingewerkt is in het statige Vredesgerecht. ‘Gedenk zij die gestorven zijn voor het vaderland in de oorlog van 1940-1945’, staat in de steen gebeiteld. Meer dan op andere pleinen zie je hier hoe Anderlecht doorheen de jaren geëvolueerd is.

 

Panden aan de oostzijde van het plein herinneren aan de gloriejaren van de Wayez Straat.

Op de deur van de winkel met bontjassen hangt een plaatje: Bellen aub. Ik hoef niet zo nodig naar binnen. Vanuit het uitstalraam word ik letterlijk de sfeer van de jaren 60 ingezogen. Bontjassen in verschillende bruine schakeringen liggen wijd en breed naast elkaar in de vitrine uitgestald. Ze stralen luxe en verfijning uit. In m’n dromen bukt Sophia Loren zich naar één van de jassen, trekt hem aan en kijkt me nog even met een langoureuze blik in de ogen aan. Dan stapt ze onder de weelderige kroonluster en langsheen de Louis XIV-stoel naar achter om tenslotte achter één van de Griekse zuilen te verdwijnen. Of ze haar haar liet verzorgen in de kapperszaak even verderop, betwijfel ik. Hij straalt dezelfde sfeer en grandeur van vroeger uit, alhoewel de schaal hier iets meer doorweegt naar vergane glorie.

 

Bij het zien van “Friture René” enkele huizen verder begin ik automatisch “C’était le temps où Bruxelles dansait” van Brel te neurieën. Een brasserie in ouderwetse stijl met tegeltjes tegen de muur. Kleine bistrottafels en houten banken langs de wand. In tegenstelling tot de andere panden, heeft deze frituur de tand des tijds goed doorstaan en is ze zelfs aan een revival toe. Echte Brusselse of Belgische keuken is weer in en van einde en ver komen mensen hierheen om de sfeer van vroeger op te snuiven en lekker te eten. Voor een meer democratische maar toch nog waarlijk Brusselse belevenis kan je dan weer terecht bij Mariette. Je eet haar caricollen rechtopstaand aan haar kraam of slikt ze door met een frisse pint bier, op het terras van het café.

 

Naast het café, vind je een getuige van de eerste immigratiegolf in België: een Italiaanse pizzeria. De oven is strategisch aan de straatzijde geplaatst. De jongenman jongleert voor het raam met het deeg, plaatst er alle verse ingrediënten op, gaat kwistig om met allerlei kruiden voor hij de pizza met een lange houten steel in de oven plaatst.

 

Enkele jaren geleden volgde een tweede immigratiegolf van Marokkanen en Turken. Ze kochten de panden van handelszaken die uitweken naar het nieuwgebouwde shopping centrum aan de stadsrand. Heb je een brood en een krop sla nodig om acht uur ‘s avonds, geen probleem, de bakker en fruithandelaar zijn nog open. Wil je voor een prikje nieuwe overgordijnen, bij de Marokkaanse stoffenhandel heb je keuze te over. Ga je voor de oosterse stijl van duizend en één nachten, dompel je dan onder in de sfeervolle Marokkaanse interieurzaak.

 

Tijdens de week fungeert het plein als parking. Maar op zaterdag is het markt. Dan komen vele Anderlechtenaren naar het plein afgezakt. Ze kopen er groenten en fruit, keuren blousen en juwelen en eten een hamburger of ‘ne witten boudin’. Twee of driemaal per jaar slaan de foorkramers hier hun tenten op. Zoonlief vangt visjes en droomt al van die grote teddybeer terwijl dochterlief zo fier als een pauw is als ze de floche getrokken heeft. Op latere leeftijd gaat het er iets gewelddadiger aan toe en verleggen de kinderen die tieners geworden zijn hun terrein naar de botsautootjes. Papa en mama hoeven dan niet meer zo nodig mee.

 

Een keer op het jaar, met de jaarmarkt die plaatsheeft de derde dinsdag van september, wordt het plein herschapen tot een plantenparadijs. Op de vooravond kan je al in het licht van de schijnwerpers doorheen de smalle gangetjes wandelen en je ogen laten drijven over deze wildernis van planten. Hoge palmbonen, scherpe vrouwentongen, lieftallige bloempjes, een exotische kokosnootboom, ranke klimop, je hebt keuze te over. Dat ik niet de enige ben die niet kan weerstaan aan deze lokroep, blijkt uit de vele mensen die over straat mensen lopen verstopt achter een hoge struik of beladen met twee tassen met weelderig ontluikend groen.

 

En dan was er die warme zomeravond vorig jaar. Toen de filmkaravaan halt hield op het plein en ‘Vengo’ projecteerde. Vlamingen, Fransen, allochtonen, allen werden we onder een steeds donker wordende hemel in de greep gehouden van een zigeuner die in Zuid-Spanje onherroepelijk zijn dood tegemoet gaat. Op enkele kreten na van kleine jongetjes die met hun fietsje speelden op het plein, was het muisstil. Tegen de aftiteling was de hemel was bezaaid met sterren en hing er een vredige sfeer over het plein. Er heerste een gevoel van samenhorigheid. Op dit ogenblik had ik de naam van het plein graag willen omdopen van Verzets- tot Samenhorigheidsplein.

20:51 Gepost door lila | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.