01-05-06

Rotterdam, here I come!

De laatste tijd hoorde ik meer en meer vreemde geluiden in m’n appartement. Ik kon ze niet thuisbrengen. Het waren niet de gebruikelijke geluiden van m’n bovenbuurvrouw: haar hakken die op de vloer tikken, haar kat die vanop een hoogte op de grond neerploft, de trekker die over de vloer schraapt (een geluid dat mij kippenvel bezorgt), noch de stemmen van de televisie die steeds veel harder klinken wanneer haar vriend op bezoek is (een perfecte barometer voor zijn aanwezigheid). Kortom, ik hoorde geluiden maar wist niet vanwaar. Ten einde raad bedacht ik dat ik ze me ingebeeld had. Maar de geluiden bleven komen en vreemde dingen gebeurden om me heen. Zo viel de bezem die vastgehecht was aan de terrasdeur veel meer dan anders en vond ik voorwerpen op grond. Ik weet dit aan de wind die heviger waaide de laatste tijd en plaatste alles netjes terug. Tot ik de reden voor de vreemde geluiden plots in het vizier kreeg toen ik mijn terraskast opende: Een duif had er haar intrek genomen. Op de bovenste plank. Een duif van de bovenste plank. Maar nog groter was mijn verbazing toen ik onder de duif een kopje zag met gele en grijze spikkeltjes. Een piepklein duifje dat me angstig aankeek. Vandaar die geluiden. Ik moet bekennen dat ik trots ben over het feit dat ze mijn kast als schuilplaats uitgekozen heeft. En zo stap ik elke dag de ladder op om te zien hoe Frieda, wat zo heb ik het duifje genoemd, het stelt. Elke dag weer ben ik meer tevreden haar te zien, elke dag ben ik minder tevreden van de staat van m’n bovenste plank annex terras die tot schijthuis verworden zijn. Alleen durf ik de plank niet uit te mesten om Frieda geen angstaanval te bezorgen. Vreemd hoelang een duifje erover doet om haar vleugels uit te slaan. Maar eens, als ze groot is, zal ze wegvliegen de weide wereld in, of minstens toch tot de boom hier dichtbij.

21:11 Gepost door lila | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.