01-05-06

Sporten is gezond

Hoe ver bracht ik het zelf op sportvlak? Maakte het me populair bij mijn vriendjes?

 

Ooit speelde ik mee op het veld, zag de bal naar me toe komen, dacht “nu of nooit” en liep als achtervolgd door de duivel naar het lege doel voor me. Ik mikte en regelrecht in het doel. Uitzinnig stak ik mijn handen in de lucht en draaide me om de lofbetuigingen van mijn kameraadjes in ontvangst te nemen. Boze gezichten, da’s alles wat ik zag. Een bal schop je niet in eigen doel! Wist ik veel… Bij volgende spelletjes moest ik steevast de vernedering ondergaan om als laatste gekozen te worden. En dan nog, hadden ze liefst dat ik heel kalm bleef en vooral de bal niet beroerde.

 

Ijsschaatsen werd evenmin een succes. M’n tante kwam me steevast op woensdagnamiddag oppikken om samen met mijn neefje naar Vorst Nationaal te gaan. Hij scheerde over het ijs, slalomde aan ijzigwekkende snelheden langs de andere schaatsers en speelde op heftige wijze ijshockey. Ik begaf me vol vertrouwen op het ijs, viel een seconde later, stond weer op, viel, stond op, viel en stond op. Na vijftien minuten strompelden mijn onvervalste O-benen naar de zijkant en at ik een hot-dog. Het werd een vast ritueel. Op de ijspiste, verder strompelen me vastklampend aan de rand, na 5 minuten, cafetaria en hot-dog nummer 2. Enzovoorts tot hog dog nummer 5. Geef toe, ik was een goede sporter om me elke woensdagnamiddag zo op het ijs te wagen. De apotheose kwam toen een man zwaar gevallen was en ik het rood bloed op het witte ijs zag. Bloedmooi, maar een definitief afscheid aan Vorst Nationaal.

 

Paardrijden werd ook al geen succes. In Schotland kreeg ik een eerste kennismakingsles met een paard. Gewoon wat ronddrentelen. Nadat het paard een beetje te veel naar mijn zin de steile afrond naderde, trok ik aan de teugels, steigerde het paard en viel ik op de grond. Ik zonder vrees terug op het paard. Vijf minuten later, identiek scenario. Toen het paard voor een derde keer stijgerde en me van zich afgooide, rende het weg en galoppeerde over de Schotse Highlands. De twee begeleiders achtervolgden het in zijn vlucht. Het leek net een passage “Sense and Sensibility”. Mijn einde was minder romantisch. Een meisje van 7 werd op mijn bruine hengst getild en ik mocht op een kleine pony de tocht verderzetten. Eind paardencarrière.

 

Is er dan helemaal geen plaats voor sport in mijn leven? Toch wel. Ik beoefen oudemensensporten als wandelen en zwemmen. Op mijn ritme: traag. En yoga, dat me verzoent met de wereld, met mijn lichaam en met mezelf. Elke vrijdagavond word ik even weer opgenomen in een universele wereld waar ik een infiem deeltje van ben en leven puur zijn is.

 

21:20 Gepost door lila | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.