01-05-06

Toogbollen

Was het onder invloed van de nieuwste campagne voor het eten van meer fruit en groenten’,  ik besloot een bezoekje te brengen aan de fruit- en groentenwinkel in m’n gemeente.  Ik kocht er peren en aardbeien. De frambozen en de dadels, die er zo smakelijk uitzagen die ik er dadelijk m’n tanden in wilde zetten, waren te duur. Toen ik het geld op de toonbank legde, vielen de chocoladen eitjes me op. “Mag ik er eentje nemen?”, vroeg ik de verkoopster. “Natuurlijk, daarvoor staan ze er”. Volgde een discussie tussen twee volslanke dames over de geneugten van chocolade (en dat in een fruitwinkel). Die chocolaatjes deden me denken aan een gebruik dat tot mijn grote spijt meer en meer verdwijnt: “Het mandje of de trommel met bollen op de toog.” Vroeger was het schering en inslag in de winkels. Je rekende af en nam een bolletje uit de trommel. Het heeft iets charmants. Die kleine attentie voor de klant, dat onverwachte maar welgekomen tussendoortje. Of het nu om Chocotoff’s , Fruitella’s of één ander obscuur streekmerk gaat, maakt niet uit. Het is een klein geschenk dat ik soms dagen- of wekenlang koester en verborgen hou ik m’n jaszak of tas tot dat ene gezegende moment waarop ik het opdiep en er tergend traag geniet van het kleinood. Er mag dan wel een dag van de klant zijn, waarop je éénmaal in het jaar door de winkelier in de bloemetjes gezet wordt, die ouderwetse winkels denken ongevraagd en spontaan elke dag aan je. Bovendien kan het ook als verkoopsargument fungeren: waarom plaatst een bakker geen mandje met plakjes cake bij de kassa. Je neemt een stukje en misschien valt het wel zo erg mee dat je bij je volgende bezoek een cake koopt.

 

Hoe dat gebruik van “bollen op de toog” ontstaan is, weet ik niet. Zou het iets met gebrek aan kluttergeld te maken hebben? Van vakanties in Italië, herinner ik me dat bollen soms gebruikt werden als pasmunt bij gebrek aan een briefje van 50.000 lire (een halve, één of anderhalve euro?). Persoonlijk vond ik dat altijd heel leuk, maar toen we na twee dagen een trommel vol snoep vergaard hadden, werd het mijn vader net iets teveel toen een Italiaanse winkelier hem goedlachs enkele bollen aanreikte en mijn vader in een jawel, Brusselse colère ontstak. Italianen kunnen brullen, maar mijn vader brulde nog harder en liet de Italiaan verbouwereerd achter met zijn bollen.

21:07 Gepost door lila | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.