31-05-06

Een eiland van purperen tulpen

Op zondag komt m’n oudste zus binnen met een grote emmer purperen tulpen. Ik hou van bloemen al blijf ik het vreemd vinden om ze in huis te halen en gewoon niet te laten groeien in de natuur waar ze thuishoren. Ik voel geen enkele schaamte om ergens onderweg over een tuinhek te buigen en met m’n neus de geur van theerozen op te snuiven. Of hoe vaak ruik ik geuren van bloemen die ik niet kan thuisbrengen. Is het nostalgie of is het een bruut gegeven, maar vroeger geurden bloemen nog. Nu vind je in bloemenwinkels een steeds grotere verscheidenheid aan kleuren en soorten maar nog slechts één geur: die van fresia’s. Al krijg ik de indruk dat ook die getrukeerd is.

 

Komt m’n zus dus binnen met purperen tulpen. Vooreerst heb ik nooit van tulpen gehouden. Het doet me denken aan Nederland, aan klompen en aan molens. En purper is nooit mijn favoriete kleur geweest. Maar nu zoals ik ze daar nu zie, is het één en al schoonheid. En ben ik er dadelijk wild van. Ik zou in elke kamer emmers vol purperen tulpen willen plaatsen. Ik haal uit de kast alle vazen die ik heb en vul elke vaas. Vreemd hoe elke tulp weer anders word al naargelang de vaas waarin ik ze stop: klassiek, modern, exotisch, fris als de lente, dramatisch, hoogmoedig. In elke kamer zijn er bloemen. Dagelijks doe ik de ronde langs mijn tulpen en ik krijg maar niet genoeg van hun schoonheid. Zelfs wanneer ze beginnen te verwelken, een eerste blad dat op de vloer valt, een naakte tulp met een kring van bladeren om haar heen. Zelden heb ik zo gelukkig geweest met bloemen. Het mag dan een klassiek geschenk zijn, maar bloemen geven/krijgen blijft mooi.

18:42 Gepost door lila | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.