31-05-06

The Day After

6 mei. Ik heb het overleefd. Gisteren was m’n verjaardag en samen met 31 december is dat zowat de verschrikkelijkste dag in het jaar. Ik ben veel meer de woorden van Alice in Wonderland toegenegen die zegt: Op één dag na, vier ik elke dag m’n niet-verjaardag.

 

Het begon met een vreemd verschijnsel dat me slechts uiterst zelden overkomt. Ik tastte naar m’n bril op m’n nachtkastje en vond niets. Verder tasten, nog niets. Opstaan, tasten, nergens iets. Ik zette dan een vervangbril van vroeger op en ging verder zoeken. Nergens iets. Tot daar toe. Drie kwartier later heb ik hem aan het voeteinde aan de andere zijde in bed gevonden. Ik versta nog steeds niet hoe die daar verzeild is. Ik neem een douche en plots breekt de douchekop af van de slang. De slang spartelt in het rond en geeft met een flukse en harde straal een douche aan m’n hele badkamer. Resultaat: alles druipnat. Net voor ik de deur uitwil, merk ik op dat ik twee verschillende kleuren kousen aanheb! In de namiddag ga ik naar de universiteitsbibliotheek in Leuven, ben er nog geen drie minuten of een man vertelt me dat de bibliotheek uitzonderlijk sluit over 5 minuten. Ik keer onverrichter zake naar huis terug.

Bijna thuis, na een zeer redelijke file getrotseerd te hebben, raak ik verstrikt in wegversperringen. Vanwege werken die uitgevoerd worden en vanwege de beslissende voetbalfinale. Ik wring me in bochten en straten en probeer maar, maar sluit mezelf in. En dat op 100m van m’n huis! Het kost me een half uur om iets te doen wat normalerwijze 3 minuten in beslag neemt. Uit pure frustratie om die dag op zich en alle onzin errond, hou ik een uitputtende snoepronde in plaats van een heerlijk restaurantje mee te pikken en mok wat thuis voor de beeldbuis en onnozele programma’s om nog onnozeler van te worden.

 

Is alles dan zwart gekleurd? Nee! In de bibliotheek in Leuven zijn de eerste respectvolle woorden gevallen met de bibliothecaris, waarmee ik op oorlogsvoet leefde. Ik zie mooie dingen: de man in het huis rechtover me die in een stoel richting zon zit en duidelijk van haar eerste warme stralen geniet, de Japanse kerselaars die in volle bloei staan en het park een roze kruin geven, en ’s avonds een vuurwerk- niet echt voor mij maar wel voor Anderlecht kampioen.

 

Kortom, ik heb gisteren overleefd en ben heel blij dat het vandaag 6 mei is.

18:39 Gepost door lila | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.